กุ้งตั๊กแตนตัวยาวราวฝ่ามือ แต่ต่อยได้แรงจนตู้ปลากระจกร้าวได้ ในวงการเลี้ยงปลาบางคนเรียกมันว่า "นักฆ่าตู้แตก"
หมัดที่เร็วกว่าตาเห็น
ปลายแขนคู่หน้าของมันเป็นแท่งแข็งเรียกว่า dactyl club เมื่อฟาดออกไป ความเร็วสูงราว 23 เมตรต่อวินาที ใช้เวลาเพียง 3 มิลลิวินาที
ตัวเลขที่คนอ้างถึงบ่อยคืออัตราเร่งของมันเทียบได้กับกระสุนปืนขนาด .22 แรงกระทบสูงถึงประมาณ 1,500 นิวตัน หรือราวหนึ่งร้อยเท่าของน้ำหนักตัวมันเอง
กลไกคือสปริง ไม่ใช่กล้ามเนื้อ
กล้ามเนื้อสัตว์หดตัวเร็วขนาดนั้นไม่ได้ กุ้งตั๊กแตนจึงใช้วิธีเดียวกับหน้าไม้ คือค่อยๆ เกร็งกล้ามเนื้ออัดพลังงานเก็บไว้ในโครงสร้างคล้ายอานม้าที่ยืดหยุ่นได้ แล้วปลดสลักให้พลังงานปล่อยออกทีเดียว
ธรรมชาติออกแบบสปริงชีวภาพนี้ได้ดีจนวิศวกรนำไปศึกษาต่อ ทั้งเรื่องหุ่นยนต์ที่เคลื่อนไหวเร็วและวัสดุกันกระแทก
ต้มน้ำด้วยหมัด
เมื่อหมัดเคลื่อนเร็วมากในน้ำ ความดันด้านหลังลดลงจนน้ำกลายเป็นไอ เกิดฟองอากาศแล้วยุบตัวทันที เรียกว่า cavitation
ช่วงที่ฟองยุบ อุณหภูมิบริเวณนั้นพุ่งขึ้นสูงมากในเสี้ยววินาที พร้อมคลื่นกระแทกอีกชุด ผลคือเหยื่อโดน "สองหมัด" คือหมัดจริงกับคลื่นกระแทกตามมา บางครั้งกุ้งตั๊กแตนต่อยพลาด เหยื่อก็ยังสลบจากคลื่นนี้
ดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่เราไม่เห็น
มนุษย์มีเซลล์รับสีในตา 3 ชนิด กุ้งตั๊กแตนมีถึง 12-16 ชนิด และมองแสงโพลาไรซ์แบบวงกลมได้ ซึ่งไม่มีสัตว์กลุ่มอื่นทำได้
น่าสนใจว่างานวิจัยภายหลังพบว่ามันไม่ได้ "แยกเฉดสีเก่งกว่าคน" อย่างที่เคยเชื่อกัน แต่ประมวลผลสีแบบต่างไปเลย คือตัดสินเร็วว่าเป็นสีอะไรโดยไม่ต้องเปรียบเทียบละเอียด เหมาะกับสัตว์ที่ต้องตัดสินใจต่อยหรือหนีในเสี้ยววินาที
เกร็ดปิดท้าย
- แท่งหมัดของมันทำจากผลึกแคลเซียมเรียงเป็นชั้นเกลียว ซึ่งกระจายแรงกระแทกได้ดีมาก งานวิจัยด้านเกราะกันกระสุนนำโครงสร้างนี้ไปใช้เป็นต้นแบบ
- มันลอกคราบเปลี่ยนหมัดใหม่ได้เมื่อสึก
- หลายชนิดจับคู่เดียวยาวนานหลายปี และช่วยกันเฝ้ารู
สัตว์ตัวเท่าฝ่ามือที่ทำให้ทั้งวงการวัสดุศาสตร์และหุ่นยนต์ต้องหันมามอง
ยังไม่มีความคิดเห็น มาเป็นคนแรกกันเลย