วันนี้เราจะพาคุณไปรู้จักกับเรื่องราว "ห้อง 413 — เรื่องจริงจากหอพักที่ไม่มีใครกล้าเช่า" แนวเรื่องจริง ที่จะทำให้คุณตื่นเต้นไปกับทุกช่วงของเรื่อง
เรื่องนี้เกิดขึ้นในหอพักเก่าแห่งหนึ่งย่านรังสิต หอพักสูงห้าชั้นที่สร้างมาตั้งแต่ปี 2535 ผนังภายนอกเป็นคราบตะไคร่สีเขียวดำ ป้ายชื่อหอพักจางจนแทบอ่านไม่ออก ธีร์ นักศึกษาปีหนึ่ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ มาถึงหอพักแห่งนี้ในวันฝนพรำของเดือนมิถุนายน เขาไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะหอพักใกล้มหาวิทยาลัยเต็มหมดแล้ว เหลือแต่ที่นี่ ที่มีห้องว่างห้องเดียว คือ ห้อง 413 บนชั้นสี่ ค่าเช่าถูกกว่าห้องอื่นเกือบครึ่ง เจ้าของหอพักเป็นป้าวัยหกสิบกว่า แววตาเหนื่อยล้า แกส่งกุญแจให้โดยไม่สบตา พูดแค่ว่า ห้ามเปิดหน้าต่างตอนกลางคืน แล้วเดินจากไป
ห้อง 413 อยู่ปลายทางเดินชั้นสี่ ไกลจากห้องอื่นผิดปกติ ราวกับมีใครจงใจวางผังให้ห้องนี้อยู่โดดเดี่ยว ธีร์เปิดประตูเข้าไป ห้องแคบ มีเตียงเหล็กเก่า โต๊ะไม้ และตู้เสื้อผ้าบานเลื่อนที่กระจกร้าวเป็นเส้นยาว ผนังห้องทาสีขาว แต่มีรอยด่างสีเหลืองคล้ำตรงมุมเพดาน กลิ่นในห้องแปลก ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นทั่วไป แต่เหมือนกลิ่นดอกมะลิจางๆ ผสมกับอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ธีร์สะบัดผ้าปูที่นอนใหม่คลุมเตียง วางของ จัดห้อง บอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก มันก็แค่ห้องเก่าห้องหนึ่ง
คืนแรกผ่านไปปกติ ธีร์นอนหลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการย้ายของทั้งวัน แต่คืนที่สอง ตอนตีสองกว่าๆ เขาตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงเหมือนเล็บครูดผนังช้าๆ เบามาก แต่ชัดเจนในความเงียบของกลางคืน เสียงมาจากผนังด้านหัวเตียง ธีร์นอนนิ่ง กลั้นหายใจ ฟัง เสียงนั้นครูดจากซ้ายไปขวา ช้าๆ ราวกับมีใครลากนิ้วไปตามผนังอีกด้าน แล้วหยุด เงียบไปสักครู่ แล้วเสียงนั้นก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้เหมือนมาจากข้างในผนัง ธีร์ลุกขึ้นเปิดไฟ เสียงหายไปทันที เขามองผนัง ไม่มีอะไร แต่มือของเขาสั่น
ผ่านไปอีกสองคืน ธีร์เริ่มชินกับเสียงครูดผนังที่มาทุกคืนตอนตีสอง เขาพยายามบอกตัวเองว่าอาจเป็นหนู หรือแมลงในผนัง แต่คืนที่ห้า มีเรื่องใหม่ ตอนเข้าห้องน้ำแปรงฟันก่อนนอน กระจกเหนืออ่างล้างหน้าเป็นฝ้าขึ้นมาเอง ทั้งที่เขาไม่ได้เปิดน้ำร้อน บนฝ้ากระจกมีรอยคล้ายตัวหนังสือ เขียนว่า ออกไป ธีร์ยืนชะงัก หัวใจเต้นแรง เขายกมือขึ้นเช็ดกระจก รอยหนังสือหายไป กระจกใสสะอาด สะท้อนใบหน้าของเขาที่ซีดขาว เขาบอกตัวเองว่าตาฝาด คงง่วงเกินไป แต่คืนนั้นเขานอนไม่หลับจนสว่าง
ธีร์เริ่มสังเกตสิ่งผิดปกติมากขึ้น เขาทิ้งรองเท้าไว้หน้าประตู ตื่นมารองเท้าหันหัวเข้าห้อง ทั้งที่เขาวางหันออกเสมอ ผ้าม่านที่ปิดไว้ ตื่นมาเปิดอ้าทุกครั้ง ตู้เสื้อผ้าที่ปิดสนิท ตื่นมาเปิดค้างอยู่เล็กน้อย ราวกับมีใครแอบเปิดดูข้างใน สิ่งที่ทำให้ขนลุกที่สุดคือ วันหนึ่งเขากลับจากเรียนตอนเย็น เปิดประตูห้อง กลิ่นมะลิที่เคยจางๆ กลับแรงขึ้นมาก จนแสบจมูก และบนเตียงของเขา ผ้าปูที่นอนมีรอยยุบลึก เหมือนมีคนนอนอยู่ตลอดทั้งวันที่เขาไม่อยู่ รอยยุบเป็นรูปร่างของคน ศีรษะ ลำตัว ขา ชัดเจน ธีร์ยืนมองรอยนั้น มือกุมลูกบิดประตูแน่น พร้อมจะวิ่งออกไปทุกเมื่อ
ธีร์ตัดสินใจถามเพื่อนร่วมหอพัก เขาเคาะห้อง 410 ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด พี่ปอ นักศึกษาปีสี่ เปิดประตู พอรู้ว่าธีร์อยู่ห้อง 413 สีหน้าเปลี่ยนทันที พี่ปอดึงเขาเข้าไปในห้อง ปิดประตู แล้วพูดเสียงเบาว่า มึงไม่รู้เหรอว่าทำไมห้องนั้นถูก พี่ปอเล่าว่าเมื่อสามปีก่อน มีนักศึกษาหญิงชื่อ แก้ว เช่าห้อง 413 เธอเป็นเด็กเรียนดี เงียบๆ ไม่ค่อยคุยกับใคร อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนบ้านสังเกตว่าไม่เห็นแก้วออกจากห้องมาสามวัน มีกลิ่นแปลกๆ ลอยมาจากห้อง เจ้าของหอพักใช้กุญแจสำรองเปิด สิ่งที่เห็นข้างใน ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นฝันร้ายไปอีกหลายเดือน
